Een van de vorige keren vertelde ik je over mijn wens tot afstuderen en de noodzaak om mijzelf zo te creëren dat ik mijzelf in de hand kon houden.
Om te kunnen afstuderen moest ik ervoor zorgen dat ik een normale relatie met mijn vader creëerde. De intentie die ik daarbij had werkte uitstekend om me eraan te herinneren dat ik een normale relatie met hem wilde en daarom parkeerde ik sommige dingen die hij zei, omdat ik ze niet direct begreep en ze niet mijn doel dienden.
Van een bedrijfspsycholoog leerde ik hoe ik toegang kon krijgen tot mijn rationele en organiserende vermogens. Dat heeft er o.a. toe geleid dat ik heb kunnen afstuderen.
Van Viktor Frankl, de Joodse psychiater die in Auschwitz gevangen zat en daar een boek schreef met als titel:” Die Sinne des Lebens”, en die na de oorlog hoogleraar psychiatrie in Wenen werd, dat er tussen stimulus en response een ruimte is, waarin jij en ik bepalen wat ons antwoord gaat zijn. Het spreekwoordelijke tot tien tellen.
Toen ik van mijn eerste echtgenote ging scheiden heeft mij dat geholpen, omdat ik me realiseerde dat ik niet hoefde te reageren op haar scheidingsmededeling en ik als het ware boven de gegeven situatie ging hangen en mij afvroeg:” Interessant, maar wat hebben we hier eigenlijk?”
Ik zei vervolgens tegen haar opleider, die mij vroeg wat ik daarvan vond, omdat we een driegesprek hadden, dat als ik mijn affect liet gaan en ik richtte mij rechtstreeks tot mijn vrouw, dat ik haar hoofd tussen mijn beide handen zou nemen en haar tot bloedens toe tegen de muur zou rammen.
Ik zei er direct achteraan, dat ik dat natuurlijk niet ging doen, omdat het hier gaat om het effectief omgaan met je emoties die de overhand nemen en dat ik naar huis ging en hardlopen en dat ik mijn overtollige emoties dan ook kwijt zou zijn zonder mensen of zaken te beschadigen.
Ook mediteren heeft mij enorm geholpen. En geloof geen woord van wat ik schrijf! Probeer het zelf uit en kijk of het voor je werkt.